Journalistieke fotografie is wat mij betreft één van de moeilijkste en meest uitdagende onderdelen van fotograferen. Je moet wachten, vertrouwen hebben, anticiperen, veel nadenken over hoeken, kaders, achtergronden. Nadenken over wat je wilt vertellen, over wat je wilt laten zien maar ook dicht bij jezelf durven komen.

Fotograferen is een lang en heel persoonlijk proces waar altijd beweging in zit. Ook ik heb mij menig keer laten meeslepen in alles waarvan ik dacht dat anderen mooi zouden vinden maar de laatste jaren ben ik steeds meer bezig met loslaten en doen wat ik mooi vind, fotograferen op gevoel met mijn hart, vanuit mijn blik op de wereld, vanuit ongegeneerd mijzelf zijn

LINK COPIED

Tijd voor foto's! Weet je wat het is ik mag weer, we blijven met z'n allen voorzichtig maaaar ik mag weer fotosessies, day in the life reportages, elopements, kleine bruiloften fotograferen en na de winterstop vond ik het echt heftig dat het ineens stil lag.

Gelukkig mag ik dit jaar nog een aantal bruiloften fotograferen, een heel klein deel van iedereen die zou trouwen dit jaar. Wellicht nog stellen die gaan elopen en het nu besluiten well I am your girl! Op dit moment komen de fotosessies en day in the life reportages weer langzaam op gang and I am super happy about it!

Ongeveer twee week geleden pakten we onze spullen in en reden de afslag voorbij (oeps mijn fout haha), reden samen terug naar de goeie afslag en doken het bos. Heel wat dennenappels en een paar bloempjes rijker (die ik in de tussebtijd had gekregen) kwamen we op de shoot locatie in het mensinge bos. Een aantal week geleden deelde ik een paar foto's van hoe de hei er was afgebrand. Ik kom al jaren in het bos om te fotograferen en wandelen en het was een raar gezicht om het afgebrand te zien maar ook om te zien dan in die paar weken alles weer groen was op de boomtoppen na. Het bos aan die kant is nooit groen geweest altijd beige en bruin van de grassen en heide. Gelukkig herpakt de natuur zich snel al zal de heide niet zomaar terugkeren.

Terug naar de shoot, ik ben iemand die kids het liefst wat laat aanrommelen, spelen en op avontuur gaan. Dat is tenslotte wat je doet in het bos, toch ;) . Zo ook dit blije ei, die het liefst een kilometer voor je uit rent om op ontdekking te gaan en lekker alles zelf wil uitzoeken. Tussendoor lekker kletsen hier en daar wat opdrachtjes, daar krijgen we allemaal geen stress van. Heerlijk relaxed.
Wij zijn al jarenlang vrienden
Deze kleine vent noemt mij inmiddels al een poosje tante ka en ik vind het om op te vreten!

LINK COPIED
Miniblog 17 mei 'Randomness'

Ik hou van 'randomness' je weet wel die tussendoortjes, die dingen die gewoon gebeuren en dat maakt precies waarom ik deze foto zo te gek vind ik vind het zelf even heerlijk om even de gezichten niet te laten zien en je te laten afvragen wat gebeurd er allemaal, wat is er allemaal te zien.

LINK COPIED
Mini blog 24 mei '2 jaar getrouwd'

Vandaag ben ik twee jaar getrouwd! Nog even en dan zijn we alweer tien jaar samen. Wat een tijd, wat een tijd.

Van samen jarenlang briefjes verzamelen met de dingen die we deden en leuk vonden om ze aan het eind van het jaar uit de pot te halen en te lezen tot lekker reizen, ontdekken en uiteten (eten, heeel belangrijk haha). Samenwonen omdat mijn moeder heel lief zei als je niet meer zonder elkaar kan dan lekker samen wonen, besloten dat zonder elkaar geen optie was en zo hadden we een heerlijk eerste huissie met wat wateroverlast vlak voor mijn tentamens, een perenboom waar we vanuit het raam fruit vanaf konden plukken. Aan het eind zelfs nog een boel muizen waarvan 1 besloot dat de beste uitweg mijn pantoffel was, die overigens een woonplekje kregen in het natuurgebied van kardinge.

De grootste dromen, nog steeds. Van samen delen van de wereld zien, samen een bedrijf runnen tot wonen met fruitboompjes en schaapjes (lees of alpacas) eronder.
Verhuizen omdat we hoe dan ook een Steve wilden hebben, jep Steve had z'n naam minstens een jaar voordat hij überhaupt geboren was. Samen werden we verliefd op zafira, je weet wel ons paard. Samen bezig met de auto's, meetings, de foto's en de mensen.

Samen praten over toen, nu en later. Samen meegaan in de veranderlijkheid van het leven. Samen zijn, samen genieten.

Vorig jaar aten we met familie en vrienden taart, dit jaar kan dat natuurlijk niet dus gaan wij zo lekker met de hond de natuur in!

LINK COPIED
miniblog 20 mei 'first looks'

First looks iets waar sommigen uitgebreid over nadenken en anderen vinden het mooi zoals het gaat.

Een belletje bij de voordeur, samen je klaarmaken maar ook op een plekje die jullie beide mooi vinden. Sommige hebben vrienden en familie erbij en andere zijn met z'n twee (drie, je weet wel ikke hahaha). Dit stel koos ervoor om elkaar voor het eerst te zien tijdens de ceremonie.

LINK COPIED
Gast blog 'Bruidsatelier Jadau'

In de tijd van persoonlijke bruiloften met een thema en een eigen stijl is het natuurlijk heel fijn als je een unieke trouwjurk draagt die bij jou en bij het thema past.

Jouw speciale trouwjurk op maat gemaakt waar jij jezelf fijn in voelt.  Er wordt naar jou gekeken. Jouw wensen staan centraal. Persoonlijk contact is belangrijk en daarom werk ik uitsluitend op afspraak. Maar durf ik dat wel? Hoe weet ik nou wat mij staat? Zijn veel voorkomende vragen. 

Door jurken te gaan passen zie je al snel welke vormen bij jouw lichaam passen. Aan de hand van vele stalen stoffen/kantsoorten kun je stoffen uitzoeken. Zit de stof die jij in gedachten hebt er niet tussen gaan we hier naar op zoek. Er wordt een ontwerp tekening en een proefmodel gemaakt om te bekijken of alles naar wens is. Pas dan wordt de echte jurk gemaakt.  Een trouwjurk op maat laten maken is toch onbetaalbaar? Dit wordt al snel gedacht maar omdat er gericht wordt ingekocht en het niet nodig is collecties in te kopen is het mogelijk dit voor een betaalbare prijs te realiseren.  

Anskje Schaap 

Bruidsatelier Jadau 

LINK COPIED
Mini blog 15 mei 'vrije vogels'

Oooh jongens ik wil even een momentje voor de omdenkers die ik mag vastleggen. De leukerds die zeggen joh we willen gewoon nu lekker trouwen en ook voor de oh maar dan doen we het toch op een andere dag volgend jaar joh. Voor de meedenkers en overleggers.
Voor de creativelingen en de let's make it a great one ones. Voor de mensen die de voorpret waren verloren maar weer gevonden hebben, voor de mensen die meegaan met de flow van dit moment. Dat zegt wat over jullie karakter, ik vind jullie fantastisch

Op Ibiza met collega's
@taftentule_bridal
@charmingbride 
@ilsevanes_bloemenatelier 
@sayyestothedress_com 
@nicoleaertsphotography 
@ringsoflove_trouwringenthuis 
@michaelgisoweddings

LINK COPIED
Het echte leven 'Sinterkerst'

De dagen tussen sinterklaas en kerst, zijn gevuld met niks doen, cadeautjes, spelletjes, lekker eten en laat opstaan. Samen spelletjes spelen en als broer en zus het natuurlijk nog wel even oneens zijn over welke spelletjes er gespeeld moeten. Samen opruimen en met de trein rond de kerstboom spelen. Het gamen mag natuurlijk ook niet missen er word geluncht en gebakken, het delen van snoepjes blijkt lastiger dan verwacht, en dat levert een heleboel krokodillen tranen op maar ook snoepjes tussen je tanden hahaha. 

BEKIJK DE FOTO'S


Read More
LINK COPIED
Gastblog Josina 'Zwanger zijn en bevallen in corona tijd'

Lieve allemaal, 

Mijn naam is Josina Klaassens. Ik ken Karen sinds vorig jaar mei toen ze bij ons thuis een fotoshoot kwam doen. Wauw, wat ben ik elke keer weer onder de indruk van haar foto’s!

Een tijdje geleden vroeg Karen mij of ik een blog wilde schrijven voor haar website. Enthousiast als ik was zei ik gelijk ja en klom ik in de pen. Naja, in de laptop dan. Een blog over de zwangerschap en bevalling die mijn man en ik net achter ons hebben liggen. In deze tijd? Ja, in de tijd van de coronacrisis. Wij hadden het ons niet voor kunnen stellen tot maart dit jaar, maar ook wij moesten onze plannen omgooien.  

Vorig jaar zomer, die hittegolf, weet je nog? Peter, mijn man, riep al een aantal dagen dat ik wel eens zwanger kon zijn. En ja hoor, de test liet gelijk een duidelijk streepje zien! Voor mij de eerste zwangerschap, voor Peter de derde. Maar hoe vaak je zoiets ook meemaakt, het blijft spannend en speciaal. Gelijk negen maand erbij optellen, april 2020, een voorjaarskindje. De zwangerschap verliep goed, weinig kwaaltjes en eigenlijk konden wij 8 maanden lang genieten van een steeds dikker wordende buik en het getrappel van onze kleine man. Maanden waarin we plannen maakten voor de bevalling, de kraamtijd en het leven dat we daarna zouden hebben met soms één kind en soms drie kinderen.  

Toen kwam Corona, een vreemd virus dat ergens ver weg in de wereld rondging. Maar al gauw kwam het dichterbij, zo dichtbij dat het in Nederland om zich heen ging slaan. Afspraken in het ziekenhuis die anders ingevuld werden, want uitstellen met 36 weken was voor ons niet meer een optie. Thuis ook maar wat voorzichtiger doen, want we wilden niet ziek worden.  Alles bleef goed gaan. Alleen mijn bloeddruk liep wat op, maar het was nog niet zorgwekkend.  

Het laatste weekend van maart liep mijn bloeddruk dusdanig hoog op, dat ik op 30 maart opgenomen werd in het ziekenhuis. Er werd alles aan gedaan om mijn lichaam klaar te maken voor de bevalling, terwijl er ergens anders in het ziekenhuis keihard gestreden werd door personeel en patiënten, om in leven te houden en te blijven. Een heel vreemd idee. De zorg werd gegeven zoals altijd, met daar waar mogelijk afstand en extra aandacht voor ziekteverschijnselen en hygiëne. Bezoek mocht er, helaas maar begrijpelijk, niet komen. Gelukkig mocht Peter wel bij mij zijn. 

Eindelijk was het zo ver. Op donderdag 2 april werd, na een vlotte bevalling van bijna 6 uur, om 03.45 uur onze kleine man geboren, Levy. Vanwege mijn medicatiegebruik tijdens de zwangerschap moesten Levy en ik 24 uur in het ziekenhuis blijven. Ook papa kon bij ons blijven slapen. Bezoek was nog steeds niet welkom, dus we deelden de eerste dag met Levy door te bellen/appen en foto’s en filmpjes te sturen. Tijdens die 24 uur in het ziekenhuis werd het beleid aangescherpt. Verplegend personeel moest mondkapjes gaan dragen, ook al hadden zij geen klachten. Natuurlijk komt dit de zorg niet ten nadele, maar toch voelde het allemaal wat vreemd en afstandelijker.  

De volgende ochtend mochten wij lekker naar huis. Maar dan begin je te twijfelen. Wat laat je wel toe en wat niet? De uren die de kraamverzorgster bij ons was, mocht er geen bezoek komen. Dat was duidelijk. Maar ’s avonds? En de weken nadat de kraamverzorgster weg  is? Wij hebben ervoor gekozen om de opa’s en oma’s gelijk toe te laten. Ook andere nabije familie was gauw welkom. Natuurlijk rekening houdend met de afstandsregels en aandacht voor extra hygiëne. En ben je niet fit? Dan moet je toch echt even geduld hebben. Gelukkig had iedereen hier veel begrip voor! Wij merkten dat mensen die iets verder van ons afstaan, zelf ook mee dachten en vaak zelf al aangaven dat ze op een later moment graag op kraambezoek wilden komen. Dat maakt het voor ons makkelijker om te kiezen tussen wie nu en wie later komen. Wij zijn blij met de keuze die we hebben gemaakt, de tijd kun je niet overdoen en daarom zijn wij blij dat wij onze dierbaren snel hebben toegelaten. Op deze manier konden wij ons zoontje toch laten zien en genieten van deze bijzondere tijd! 

LINK COPIED
Mini blog 8 mei 'Nienoord en het kerkje van Midwolde'


De bewoners van landgoed nienoord hadden rijkdom, rechten en bezittingen. Ook de kerk van midwolde was in hun bezit (één van de oudste bakstenen kerken van Groningen. Het kerkje omringd door weiland, de koeien en het dorpje zelf is waar ze trouwden en waar ze toegelachen en geapplaudisseerd werden.

LINK COPIED